>Decyzje Giodo>2008 >

GENERALNY INSPEKTOR OCHRONY DANYCH OSOBOWYCH
Michał Serzycki

Warszawa, dnia 4 sierpnia 2008 r.

D E C Y Z J A

Na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania
administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 12 pkt 2 oraz art. 23 ust. 1 pkt
5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926
z późn. zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego ze skargi X opublikowanie jego
danych osobowych na stronie internetowej przez spółkę Y

odmawiam uwzględnienia wniosku.

Uzasadnienie

Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga X, zwanego
dalej również Skarżącym, dotycząca umieszczenia jego danych osobowych na stronie internetowej przez
Y. Jak stwierdził Skarżący, dane ujawnione na ww. stronie „jednoznacznie wskazują na moją osobę”, co
utrudniać ma Skarżącemu
znalezienie pracy i w konsekwencji zdobycie środków do samodzielnej egzystencji.
W toku postępowania administracyjnego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
ustalił, że:
1. Na podstawie umowy z dnia 30 sierpnia 2006 r. (kopia w aktach sprawy) Y nabył wierzytelności
pieniężne wynikające m.in. z zawartych przez P umów o świadczenie usług telekomunikacyjnych.
Na podstawie ww. umowy Y pozyskał wierzytelność służącą P wobec X i w konsekwencji również
jego dane osobowe.
2. Y umieścił na stronie internetowej „ofertę sprzedaży wierzytelności” służącej wobec X ujawniając
obok kwoty stanowiącej wysokość wierzytelności również imię i nazwisko Skarżącego oraz adres
w zakresie miasta i kodu oraz nazwy ulicy, z adnotacją, iż „pełne dane adresowe dłużnika zostaną
udostępnione w momencie zakupu wierzytelności”.
3. Y nie jest biurem informacji gospodarczej, o której mowa w ustawie z dnia 14 lutego 2003 r. o
udostępnianiu informacji gospodarczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 50 poz. 424 z późn. zm.).
W tym stanie faktycznym Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zważył, co
następuje:
Ujawnienie danych osobowych Skarżącego na stronie internetowej znajduje prawne
uzasadnienie w przepisie art. 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia
29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 z późn. zm.).
Zgodnie z tą regulacją przetwarzanie danych jest dopuszczalne, gdy jest niezbędne do wypełnienia
prawnie usprawiedliwionych celów administratorów danych, o których mowa w art. 3 ust. 2, lub osób
trzecich, którym są przekazywane te dane - a przetwarzanie danych nie narusza praw i wolności osoby,
której dane dotyczą. Natomiast w myśl art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy za prawnie usprawiedliwiony cel,
o którym mowa w ust. 1 pkt 5, uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej
działalności gospodarczej.
W świetle treści ww. przepisu należy wyróżnić następujące elementy, które determinują
dokonanie oceny co do jego zastosowania w konkretnej sytuacji związanej z przetwarzaniem danych
osobowych: 1) istnienie prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych
albo odbiorców danych, 2) przetwarzanie danych jest niezbędne dla wypełnienia celów, o których mowa
w pkt 1, 3) przetwarzanie danych nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą.
Mając na uwadze ww. przesłankę dotyczącą interesu prawnego administratora danych
podkreślić należy, że w świetle treści art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy ma to być interes prawnie
usprawiedliwiony, a zatem taki, który znajduje uzasadnienie w konkretnych przepisach prawa.
Uwzględniając okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy na przepis art. 66 ustawy z dnia 23
kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 z późn. zm.), oraz art. 3 ustawy z dnia 14 lutego
2003 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 50 poz. 424 z późn. zm.). Zgodnie
z ww. art. 66 § 1 Kc, oświadczenie drugiej stronie woli zawarcia umowy stanowi ofertę, jeżeli określa
istotne postanowienia tej umowy. A zatem, w przypadku oświadczenia woli zawarcia umowy sprzedaży
wierzytelności bezsporne jest, że należy tę wierzytelność (przedmiot umowy) skonkretyzować.
W analizowanym przypadku – jak to już wyżej podniesiono – takie skonkretyzowanie wierzytelności
nastąpiło poprzez wskazanie danych osobowych dłużnika w postaci jego imienia i nazwiska oraz adresu
zamieszkania – bez wskazania numeru posesji (mieszkania). Podkreślić przy tym należy, że Y
nie ujawnił wszystkich danych, którymi dysponował w odniesieniu do X, ale tylko taki ich zakres, który
był konieczny do skonkretyzowania wierzytelności, podając w ogłoszeniu
o sprzedaży, że „pełne dane adresowe dłużnika zostaną udostępnione w momencie zakupu
wierzytelności”. Uzasadnia to zatem konkluzję, iż w analizowanym przypadku udostępnienie danych na
stronie internetowej dokonane zostało w zakresie niezbędnym dla wypełnienia prawnie
usprawiedliwionego celu administratora danych.
Uzupełniając niniejszy wywód trzeba stwierdzić również, że zgodnie z art. 3 ustawy
o udostępnianiu informacji gospodarczych udostępnianie informacji gospodarczych osobom trzecim
nieoznaczonym w chwili przeznaczania tych informacji do udostępniania następuje wyłącznie za
pośrednictwem biur informacji gospodarczej, chyba że udostępnianie, o którym mowa powyżej, następuje
w celu sprzedaży wierzytelności przez ogłoszenie publiczne lub przepisy prawa przewidują inny tryb
udostępniania danych. Wynikający z cytowanego przepisu zakaz udostępniania przez przedsiębiorców
nieposiadających statusu biura informacji gospodarczej – w drodze ogłoszenia publicznego – informacji
obejmujących dane osobowe dłużnika (konsumenta) nie jest zatem zakazem bezwzględnym i tym samym
dopuszcza zastosowanie w niniejszej sprawie wspomnianego 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 2
ustawy o ochronie danych osobowych.
Zdaniem organu, w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy ujawnienie danych
osobowych Pana X nie może być oceniane jako naruszające jego prawa i wolności. Skarżący jako dłużnik
musi liczyć się bowiem z tym, że popadając w zwłokę w spełnieniu zobowiązania jego prawo do
prywatności może zostać ograniczone ze względu na dochodzenie przez wierzyciela należnych mu kwot.
W przeciwnym wypadku mogłoby dojść do sytuacji, w której dłużnik, powołując się na prawo do ochrony
danych osobowych (prawo do prywatności), skutecznie uchyliłby się od spoczywającego na nim
obowiązku spełnienia świadczenia i w konsekwencji ograniczyłby (wyłączył) prawo wierzyciela do
uzyskania należnej mu zapłaty.
Reasumując, w przedmiotowej sprawie udostępnienie na stronach internetowych danych
osobowych X (konsumenta) w zakresie jego imienia i nazwiska oraz nazwy ulicy (jako elementu adresu
zamieszkania) jest uzasadnione prawnie usprawiedliwionym celem administratora danych, przez który
rozumieć należy podejmowanie działań zmierzających do zawarcia umowy sprzedaży wierzytelności;
dokonane zostało w zakresie niezbędnym do osiągnięcia tego celu, i jako takie nie naruszało praw i
wolności Skarżącego.
W związku z powyższym, w ustalonym stanie faktycznym i prawnym Generalny Inspektor
Ochrony Danych Osobowych rozstrzygnął, jak w sentencji.
Decyzja niniejsza jest ostateczna. Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o ochronie danych
osobowych stronie niezadowolonej z niniejszej decyzji przysługuje, w terminie 14 dni od dnia jej
doręczenia, prawo złożenia do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wniosku o ponowne
rozpatrzenie sprawy (adres: Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, ul. Stawki 2, 00
– 193 Warszawa).