GI-DEC-DS-181/04
2007-05-30
Decyzja Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia 26 sierpnia 2004 r. umarzająca postępowanie dotyczące umieszczenia danych osobowych w systemie Międzybankowej Informacji Gospodarczej – Bankowy Rejestr, prowadzonym przez Związek Banków Polskich.
Warszawa, dnia 26 sierpnia 2004 r.
DECYZJA
Na podstawie art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2002 r. Nr 101 poz. 926 ze zm.), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie skargi PanaX, dotyczącej umieszczenia w systemie Międzybankowej Informacji Gospodarczej – Bankowy Rejestr, prowadzonym przez Związek Banków Polskich z siedzibą w Warszawie (..) , jego danych osobowych przez Bank .
postępowanie umarzam.
Uzasadnienie
Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga Pana X, zwanego dalej także Skarżącym, dotycząca umieszczenia w systemie Międzybankowej Informacji Gospodarczej – Bankowy Rejestr, prowadzonym przez Związek Banków Polskich z siedzibą w Warszawie przy ul. (...), zwany dalej ZBP, jego danych osobowych przez Bank zwany dalej Bankiem w związku z dokonaniem przez Pana X, w imieniu przedsiębiorstwa zwanego dalej Spółką, czynności powodującej zaciągnięcie zobowiązania wobec ww. Banku.
W toku postępowania administracyjnego Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych ustalił, co następuje:
1. Skarżący pozostawał w okresie od 17 września 1999 r. do 5 kwietnia 2000 r. członkiem zarządu Spółki.
2. W dniu 20 października 1999 r. zarząd Spółki dokonał czynności powodujących zaciągnięcie zobowiązania wobec Banku.
3. W dniu 4 grudnia 2001 r. Bank umieścił dane osobowe Skarżącego (obejmujące imię i nazwisko, serię i numer dokumentu tożsamości, numer PESEL) w systemie Międzybankowej Informacji Gospodarczej – Rejestr Bankowy, prowadzonym przez ZBP. Kryterium zgłoszenia przez Bank Spółki do Rejestru Bankowego było nieuregulowanie przez Spółkę przez trzy kolejne miesiące (wrzesień, październik, listopad 2001 r.) płatności z tytułu kapitału kredytu. Bank oświadczył, iż dane osobowe Skarżącego umieścił w Bankowym Rejestrze „nie jako dłużnika”, lecz ze względu na fakt, iż Skarżący był członkiem zarządu Spółki, który – działając w imieniu Spółki – zaciągnął zobowiązanie wobec Banku.
4. W dniu 10 maja 2004 r. Bank, w porozumieniu z ZBP, usunął z Bankowego Rejestru numer PESEL i numer dokumentu tożsamości Skarżącego, przy czym Bank wyjaśnił, iż w trakcie przekazywania danych osobowych Skarżącego do Bankowego Rejestru nastąpiło błędne ujęcie ww. danych. Stąd też Bank nakazał usunięcie ZBP danych o numerze dowodu tożsamości oraz o numerze PESEL, pozostawiając imię i nazwisko Skarżącego.
5. W dniu 29 czerwca 2004 r. Skarżący złożył do akt oświadczenie o treści: „W związku z zawarciem umowy z BISE S.A., określającym sposób polubownego rozwiązania zaistniałych nieprawidłowości w przetwarzaniu moich [Skarżącego] danych osobowych przez bank, wycofuję złożoną przeze mnie skargę z dnia 20. 05. 2004 r. do GIODO”.
6. W związku z powyższym oświadczeniem, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych poinformował Bank (pismo z dnia 8 lipca 2004 r., znak: GI-DS-430/445/04/3053) oraz ZBP (pismo z dnia 8 lipca 2004 r., znak: GI-DS-430/445/04/3054) o treści art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa, oraz, celem ustalenia, czy zachodzą określone w nim przesłanki, wystąpił z zapytaniem, czy Bank oraz ZBP sprzeciwiają się umorzeniu postępowania. O powyższej okoliczności został także poinformowany pismem z dnia 8 lipca 2004 r. (znak: GI-DS-430/445/04/3052) PanX.
7. Bank, pismem z dnia 19 lipca 2004 r. (znak: BOS/168/04) oraz ZBP, pismem z dnia 19 lipca 2004 r. (znak: JB/240/1895/2004), poinformowały Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, iż nie sprzeciwiają się umorzeniu postępowania w sprawie przetwarzania danych osobowych Pana X.
W związku z powyższym, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zważył, co następuje:
Stosownie do art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Zgodnie z art. 105 § 2 kpa, organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym.
W przedmiotowej sprawie strona, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte – Pan X– wystąpiła o umorzenie postępowania. Pozostałe strony postępowania – Bank oraz Związek Banków Polskich – złożyły do akt oświadczenia, z których wynika, iż nie sprzeciwiają się umorzeniu postępowania. Nie zachodzi także przesłanka sprzeczności z interesem społecznym, która uniemożliwia wydanie decyzji o umorzeniu postępowania. W doktrynie wskazuje się, iż „Umorzenie postępowania na mocy art. 105 § 2 kpa nie różni się w skutkach prawnych od umorzenia obligatoryjnego na podstawie art. 105 § 1 kpa, albowiem w obu przypadkach ma miejsce bezprzedmiotowość postępowania. Z tym tylko zastrzeżeniem, że przepis art. 105 § 1 odnosi się do przypadków zobiektywizowanych, natomiast przepis § 2 odnosi się do sytuacji, w której strona postępowania odstępuje od żądania rozstrzygnięcia decyzją o istocie sprawy, dotyczącej jej interesu prawnego lub obowiązku. Nie oznacza to, że ten interes prawny lub obowiązek przestaje istnieć, ale dla strony traci doniosłość prawną rozstrzygnięcie o nich w decyzji administracyjnej, a więc jest to bezprzedmiotowość względna, bo odnoszona do treści żądania strony, które było podstawą wszczęcia postępowania” (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz,. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2000, s. 430-431). Podobne stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 11 marca 1997 r. (I S.A./Po 1281/96), w którym stwierdził: „Cofnięcie żądania wszczęcia postępowania jest równoznaczne z wystąpieniem o umorzenie tego postępowania. Oznacza ono bowiem, że strona nie jest już zainteresowana merytorycznym rozpoznaniem sprawy.”
Konkludując, w świetle powyższego należy stwierdzić, iż przesłanki określone w art. 105 § 2 kpa zostały spełnione i uzasadnione jest zastosowanie tego przepisu.
Mając powyższe na uwadze, w tym stanie prawnym i faktycznym, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych rozstrzygnął, jak we wstępie.
Decyzja niniejsza jest ostateczna. Na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, stronie niezadowolonej z niniejszej decyzji przysługuje, w terminie 14 dni od daty jej doręczenia, prawo złożenia do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (adres: Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, ul. Stawki 2, 00 – 193 Warszawa).
