>Orzecznictwo>WSA>2009 >

Orzeczenie prawomocne

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 21 października 2009 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2009 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania danych osobowych dotyczących właścicieli działek ewidencyjnych

oddala skargę

Uzasadnienie:

Postanowieniem z dnia [...] maja 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...], po rozpatrzeniu zażalenia M. K. występującego w imieniu żony A. K., utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] listopada 2008 r. odmawiające wydania danych osobowych dotyczących właścicieli działek ew. nr [...]i [...]z obrębu [...]położonych w W. przy ul. [...].
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Inspektor podniósł, iż wnioskiem z dnia 18 września 2008 r. M. K. wystąpił do organu ewidencyjnego o udostępnienie danych osobowych właścicieli w/w działek. Do wniosku dołączył dokumenty świadczące o toczącym się na wniosek A. K. postępowaniu administracyjnym w sprawie zwrotu nieruchomości graniczącej z tymi działkami oraz udzielone wnioskodawcy przez A. K. pełnomocnictwo do występowania w sprawie o odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość położoną w W. przy ul. [...], ważne do dnia 31 grudnia 2007 r. Wniosek uzasadniony został interesem prawnym wynikającym z zamiaru wystąpienia - po odzyskaniu przez żonę własności działki - o usuniecie z niej obecnych posiadaczy, którymi są właściciele działek [...]i [...].
Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. zatytułowanym błędnie, w ocenie organu odwoławczego, jako "Decyzja Nr [...]" odmówił wydania wnioskodawcy żądanych danych z ewidencji gruntów i budynków, uzasadniając swoje stanowisko brakiem interesu prawnego wnioskodawcy w tym zakresie oraz brakiem legitymacji procesowej.
Rozpatrując wniosek M. K. w postępowaniu II instancji, w świetle art. 24 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów k.p.a. dotyczących wydawania zaświadczeń, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...] zauważył, że zgodnie z art. 24 ust. 1-3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawarte w operacie ewidencyjnym są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego są wydawane na żądanie właścicieli, władających, oraz osób i jednostek organizacyjnych, które mają interes prawny w tym zakresie. Zgodnie z orzecznictwem sądów wnioski o wydanie wypisów i wyrysów z operatu ewidencyjnego oraz o potwierdzenie organu, co jest aktualnie wpisane w rejestrze publicznym - ewidencji gruntów i budynków - należy traktować, jako wnioski o wydanie zaświadczeń. Przepisy prawa materialnego nie przewidują i nie regulują spraw dotyczących udzielania informacji o osobach figurujących w ewidencji gruntów i budynków. Natomiast zgodnie z art. 218 k.p.a. organ zobowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., a więc gdy osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
W przedmiotowej sprawie wnioskodawca nie jest właścicielem ani władającym w odniesieniu do działek nr [...]i [...]z obrębu [...], nie wykazał również, w opinii organu odwoławczego, interesu prawnego w uzyskaniu danych osobowych dotyczących właścicieli tych działek.
Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodziła się A. K. i złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie z dnia [...]maja 2009 r. wnosząc o jego uchylenie oraz uchylenie utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...]listopada 2008 r.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
* art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, przez mylne uznanie, że
nie posiada ona interesu prawnego w uzyskaniu danych osobowych właścicieli
działek nr [...]i [...]położonych w W. przy ul. [...],
* art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz.
526 ze zm.) przez jego pominięcie jako podstawy prawnej udostępnienia danych
osobowych,
* art. 107 § 3 k.p.a. przez pominięcie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym przy
czyn, z powodu których dowodom i argumentom skarżącego organ II instancji odmówił wiarygodności.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż wszystkie działki (nr [...]- działka skarżącej, [...]i [...]) stanowią funkcjonalną całość, są wspólnie ogrodzone i stanowią otoczenie domu mieszkalnego znajdującego się na tej posesji. Właściciele działek [...]i [...]zajmują działkę skarżącej jako posiadacze samoistni w złej wierze, co oznacza, że biegnie termin jej zasiedzenia. Aktualnie Starosta [...]wydał już decyzję o zwrocie skarżącej własności działki nr [...], ale sprawa ta jest na chwilę obecną – z powodu odwołania Prezydenta W. (czyli dotychczasowego właściciela wywłaszczonej wiele lat temu działki) - nadal niezakończona ostateczną decyzją administracyjną. Dalej skarżąca wskazał, iż dane osobowe obecnych właścicieli działek nr [...]i [...]są jej potrzebne, gdyż po uzyskaniu ostatecznej decyzji o zwrocie działki nr [...]ma zamiar wystąpić o usunięcie z niej obecnych posiadaczy. Tymi posiadaczami działki są każdorazowi właściciele działek [...]i [...]. Przede wszystkim jednak skarżąca chce ich zawiadomić o toczącym się postępowaniu o zwrot wywłaszczonej nieruchomości. Aby wystąpienie o zwrot wywłaszczonej działki do starosty skutecznie przerwało bieg przedawnienia muszą się o nim dowiedzieć osoby, które są posiadaczami samoistnymi w złej wierze i którym obecnie biegnie okres zasiedzenia.
Uzasadniając zarzuty skargi A. K. podniosła, iż organ odwoławczy w uzasadnieniu postanowienia stwierdza tylko enigmatycznie: "toczące się postępowanie o zwrot (...) oraz powołane przepisy kodeksu cywilnego nie świadczą o interesie prawnym w żądaniu danych podmiotowych ewidencji gruntów". Brak natomiast uzasadnienia, dlaczego organ tak uważa. Nie przeprowadza on żadnej analizy powołanych podstaw prawnych. Nie przeprowadził zwłaszcza żadnych rozważań, czy interes skarżącej jest oparty na normie prawnej wynikającej z konkretnego przepisu prawa materialnego. Tymczasem normy takie są łatwe do rozszyfrowania, bo chodzi o ochronę własności wynikającą z art. 140 i 222 k.c. Nie ma wątpliwości, że interes prawny może też być oparty na normie prawa cywilnego, zwłaszcza prawa rzeczowego.
Błędne jest także, w opinii skarżącej, twierdzenie organu II instancji, że "przepisy prawa materialnego nie przewidują i nie regulują spraw dotyczących udzielania informacji o osobach figurujących w ewidencji gruntów i budynków". Przecież takim przepisem jest właśnie art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Organy w ogóle nie wpadły na pomysł zastosowania ustawy o ochronie danych osobowych. Więcej - zupełnie ją zignorowały twierdząc, że nie ma przepisów o udzielaniu informacji o osobach figurujących w ewidencji gruntów i budynków.
Organ odwoławczy nie uzasadnił więc, zdaniem skarżącej, swojego stanowiska w kluczowej kwestii braku istnienia interesu prawnego skarżącego czym naruszył art. 107 § 3 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa [...]wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Odnosząc się do zarzutów skargi organ podniósł, iż stosownie do § 53 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) przepisy ustawy o ochronie danych osobowych mają zastosowanie wyłącznie przy ochronie danych ewidencyjnych przed ich utratą, zniszczeniem, niepożądaną modyfikacją, nieuprawnionym do nich dostępem i ujawnieniem. Tym samym przepisy powołanej ustawy nie znajdują zastosowania do wykonywania zadań określonych w § 44 pkt 4 w/w rozporządzenia, tj. udostępniania danych osobowych zawartych w ewidencji gruntów i budynków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ((Dz.U. nr 153, poz. 1270, ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zaskarżone postanowienie nie narusza norm prawa procesowego, ani materialnego.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi stwierdzić należy, że zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( Dz. U. z 2005r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.) starosta wydaje wypis z operatu ewidencyjnego zawierający dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust 2. pkt 1 i 2, na żądanie:
1)właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu;
2)podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek
powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu;
3)innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą wątpliwości, że w dacie wydania zaskarżonego postanowienia A. K. nie była właścicielką działek nr [...]i [...], ani też działek sąsiednich położonych w W. przy ul. [...]. Nie należała do kręgu osób władających tymi działkami. Nie miał więc do niej zastosowania pkt 1 powołanego wyżej przepisu. W odniesieniu do wnioskodawczynie nie mogła być również zastosowana norma ptk 2 zacytowanego wyżej artykułu.
W takich okolicznościach zasadnie rozważał organ zastosowanie dyspozycji art. 24 ust. 3 pkt 3. Jednakże w tym przypadku podmiot żądający wydania wypisu jest zobligowany do wykazania, iż posiada interes prawy związany z gruntami, budynkami lub lokalem będącym przedmiotem wpisu.
Badając interes prawny należy podkreślić, ze nie chodzi tu o interes w subiektywnym określeniu wnioskodawcy, ale interes prawny istniejący obiektywnie i wynikający z norm prawa obowiązującego, przy czym nie istotne jest do jakiej gałęzi prawa norma ta należy ( por. wyrok WSA w Krakowie II SA/Kr 410/08 z dnia 31 października 2008r.). Skarżąca wykazując swój interes prawy powoływała się na przepisy regulujące kwestię prawa własności, to jest na art. 140 i 222 kc. Zasadnie więc organ przyjął w zaskarżonym postanowieniu, że powoływanie się na powyższe regulacje prawne nie świadczy w żadnej mierze o posiadaniu interesu prawnego w myśl cytowanych wyżej regulacji prawnych. Przy czym podkreślić należy, ze skarżąca w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia nie była właścicielką działki nr 90, co w sprawie nie należało do kwestii spornych, gdyż było to artykułowane wprost przez jej pełnomocnika. Zadaniem zaś sądu administracyjnego jest ocena legalności wydanego postanowienia, a więc kontrola powyższego aktu w stanie prawnym i faktycznym obowiązującym w dacie jego wydania.
Zaakcentować należy, że gdyby uprawnienia wnioskodawczyni do wydania wypisu wynikały z prawa własności, jak wywodzi to skarżąca to nie zachodziłaby konieczność badania interesu prawnego, gdyż uprawnienie do zadośćuczynienia roszczeniu A. K. płynęło by z art. 24 ust. 3 pkt 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego.
Pełnomocnik skarżącej uzasadniając swoje racje powołał się na treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 kwietnia 2008r. (III SA/Ga 34/08), jednakże stan faktyczny i prawny tej sprawy jest zupełnie odmienny od sprawy rozpoznawanej obecnie. Zwrócić należy uwagę, że w tamtej sprawie interes prawny skarżącego oparty był o normę prawa sąsiedzkiego wynikająca z art. 154 kc , skoro zaś wnioskodawczyni w dacie wydania zaskarżonego postanowienia nie była właścicielką działki sąsiedniej w stosunku do działek nr [...]i [...]położonych w W. przy ul. [...], to nie mogła w związku z tym z normy tej wywodzić swojego interesu prawnego.
Zauważyć należy, że twierdzenie pełnomocnika wnioskodawczyni, zawarte w skardze, iż dane osobowe właścicieli działek nr [...]i [...]są niezbędne po to "aby wystąpienie zwrot wywłaszczonej działki do starosty skutecznie przerwało bieg przedawnienia muszą się o nim dowiedzieć osoby, które są posiadaczami samoistnymi w złej wierze i którym obecnie biegnie okres zasiedzenia" - nie uzasadnia istnienia interesu prawnego wnioskodawczyni. Organ administracji prowadzący postępowanie zobligowany jest z urzędu w myśl art. 61 §4 k.p.a. o wszczęciu postępowania zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie, a więc posiadające interes prawny.
Pozbawiony podstaw jest również zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych ( Dz. U. z 2002r., Nr 101, poz. 926 ze zm.). Przepis ten bowiem nie ma w sprawie zastosowania. Ewidencja gruntów i budynków zawiera informacje wskazane w art. 20 ust. 1 i 2 ustawy i powyższe informacje przy spełnieniu ustawowych warunków mogą być udostępniane określonym przepisami podmiotom. Takie rozumienie przepisu art.29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych faktycznie prowadziłoby do wyłączenia przepisu art. 24 ust. 3 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Interpretacja taka jest jednak błędna.
W myśl § 44 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków ( Dz. U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) do zadań starosty związanych z prowadzeniem ewidencji należy między innymi ochrona danych osobowych przed ich utratą, zniszczeniem, niepożądaną modyfikacją, nieuprawnionych do nich dostępem i ujawnieniem. W takim zakresie to jest odnoszącym się do ich ochrony ma zastosowanie ustawa o ochronie danych osobowych. Paragraf 53 ust. 1 tegoż rozporządzenia wyraźnie stanowi, że przy wykonywaniu zadań, o których mowa w §44pkt 5, stosuje się odpowiednio przepisy o ochronie danych osobowych. Nie oznacza to w żadnej mierze, że art. 29 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych może być stosowany subsydiarnie w przypadku, gdy strona nie może zaspokoić swoich żądań w oparciu o art. 24 ust 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepisy prawa geodezyjne i kartograficznego regulują bowiem w sposób wyczerpujący wszystkie przypadki oraz krąg podmiotów, którym mogą być udzielane informacje zgromadzone przez organy uprawnione do prowadzenia ewidencji gruntów i budynków. Powołane wyżej przepisy rozporządzenia o ewidencji gruntów i budynków nakazują jedynie szczególna dbałość przy ochronie danych ewidencyjnych i jedynie w takim zakresie odsyłają do stosowania przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. Informacje z zasobu geodezyjnego i kartograficznego, nawet o ile nie przybierają formy odpisu i wyrysu, mogą dotyczyć jedynie konkretnego gruntu, budynku lub lokalu. Nie są to w żadnym wypadku informacje o danych osobowych ( por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 lipca 2008r., II SA/GI 1055/07). Nietrafny jest również zarzut naruszenia przez organ administracji art. 107§3 k.pa. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wyjaśnił, dlaczego w jego ocenie wnioskodawczyni nie posiada interesu prawnego w uzyskaniu żądanych danych. Skoro skarżąca powoływała się na przepisy prawa własności, to zasadnie organ przyjął, iż wnioskodawczyni nie jest właścicielką, a co za tym idzie nie posiada interesu prawnego. Organ wyartykułował powyższe okoliczności w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Mając na względzie powyższe skarga została oddalona.
Orzeczenie oparto o treść art. 151 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z póz. zm