>Orzecznictwo>Sądownictwo powszechne >

Przetwarzanie przez n.z.o.z. danych medycznych powoda także po zakończeniu przez niego leczenia, nie oznaczało nielegalności dalszego przetwarzania danych medycznych powoda w rozumieniu art. 7 pkt 2 w zw. z art. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. i nie uzasadniało obowiązku zwrotu dokumentacji medycznej powodowi po zakończeniu leczenia.

Pozwani nie wykazali, aby uzyskali zgodę na opublikowanie danych osobowych powoda w związku z procesem karnym, ani też nie wykazali, że opublikowali je, dochowawszy szczególnej staranności i pozostając w uzasadnionym przekonaniu, iż zgoda została im udzielona. Oznacza to, że nie wykazali braku bezprawności naruszenia dóbr osobistych powoda, czyli przesłanki wyłączającej odpowiedzialność na podstawie art. 24 § 1 k.c.

Nie jest bezprawne opublikowanie w prasie danych osobowych osób, przeciwko którym toczy się postępowanie przygotowawcze, jeżeli dane te zostały wcześniej podane do publicznej wiadomości w oficjalnym oświadczeniu Prokuratora Krajowego.

Ustalenie istnienia w konkretnej sprawie dopuszczalności drogi sądowej wymaga stwierdzenia, że jest to sprawa cywilna w znaczeniu materialnym albo w znaczeniu formalnym (art. 1 kpc) oraz że nie istnieje przepis szczególny, wyłączający w danej sprawie kompetencję sądów powszechnych (art. 2 § 3 kpc).

Skoro tzw. sentencja wyroku, zawierająca elementy określone w art. 413 k.p.k., a więc także imię, nazwisko oraz inne dane określające tożsamość oskarżonego oraz przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu z przyczyn konstytucyjnych musi być ogłoszona jawnie (publicznie), zatem osoba, która przyznała klauzulę tajności dokumentom procesowym obejmującym te dane zobowiązana jest do wyrażenia zgody na zmianę lub zniesienie tej klauzuli w tym zakresie najpóźniej do etapu wniesienia aktu oskarżenia.  

Fakt czy policjant popełnił przestępstwo, udostępniając dane osobie trzeciej zależy od wypełnienia znamion znamiona przestępstwa określonego w art. 51 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, ze względu na to, iż oskarżony ujawnił dane osobowe tylko jednej osobie nieuprawnionej.

W treści przepisu. art. 52 ustawy o ochronie danych osobowych, ustawodawca używa liczby pojedynczej mówiąc o naruszeniu obowiązku zabezpieczenia danych przed zabraniem ich przez osobę nieupoważnioną a więc ustawodawca wyraźnie rozróżnia sytuacje, w których istotnym jest czy swego rodzaju "kontrahentem" sprawcy przestępstwa jest jedna czy też większa liczba osób.

Prawo do ochrony życia prywatnego przysługuje co do zasady także osobom publicznym. Jednakże, jak zgodnie przyjmuje się w orzecznictwie oraz w doktrynie, zakres sfery prywatnej tych osób jest węższy niż w przypadku "zwykłych" obywateli, a ochrona ich prywatności podlega daleko idącym ograniczeniom.

Rozróżnienie przez ustawodawcę dwóch opisywanych sytuacji uprawnia do przyjęcia, iż "pierwsza z nich polega na tym, że organ procesowy utajnia dane osobowe świadka (personalia, wiek, miejsce zamieszkania, itd.), druga zaś na tym, że oskarżonemu i jego obrońcy można udostępnić protokół zeznań świadka z tak utajnionymi danymi osobowymi".

W treści przepisu. art. 52 ustawy o ochronie danych osobowych, ustawodawca używa liczby pojedynczej mówiąc o naruszeniu obowiązku zabezpieczenia danych przed zabraniem ich przez osobę nieupoważnioną a więc ustawodawca wyraźnie rozróżnia sytuacje, w których istotnym jest czy swego rodzaju "kontrahentem" sprawcy przestępstwa jest jedna czy też większa liczba osób.

Udostępnienie danych osobowych osobom trzecim jest przestępstwem w rozumieniu art. 51 § 1 ustawy o ochronie danych osobowych jednak oceniając daną sytuacje należy też wziąć pod uwagę wszystkie zaistniałe okoliczności oraz szkodliwość społeczną czynu. W sporze ujawnienie informacji podatkowej było powiązane z rzetelnością Skarżącego, który ubiegał się o ważną funkcję we władzach samorządowych, dlatego też podanie informacji było dozwolone.

O tym, że zachodzą okoliczności uzasadniające podanie danych osobowych do wiadomości publicznej zdecydować może jednak tylko prokurator lub sąd, a nie dziennikarz (redaktor, wydawca), dlatego opublikowanie bez zgody prokuratora lub sądu danych osobowych osób, przeciwko którym toczy się postępowanie przygotowawcze lub sądowe, narusza zakaz wynikający z art. 13 ust. 2 Pr.pras. i jest bezprawne, niezależnie od tego, czy są to osoby publiczne, czy nie.

Przez dane osobowe, o których mowa w tym przepisie(art. 13 ust. 2 Pr. Pras), należy natomiast rozumieć wszelkie informacje pozwalające na identyfikację osoby chronionej. Należą do nich nie tylko informacje o imieniu i nazwisku, dacie i miejscu urodzenia czy miejscu zamieszkania, lecz także inne informacje dotyczące np. stosunków rodzinnych, wykonywanego zawodu czy miejsca pracy, które umożliwiają identyfikację osoby w danym środowisku.

Jeżeli zeznanie świadka anonimowego ma służyć wymiarowi sprawiedliwości, to odrzucić trzeba pogląd, iż nie mogą zostać utajnione wszelkie okoliczności ujawnione w toku przesłuchania świadka, odnotowane w protokole, pozwalające ujawnić tożsamość przesłuchiwanej osoby.

Za przepisy odrębne, ustanawiające obowiązek udzielania przez pracownika informacji stanowiących jego dane osobowe, nie mogą być uznane ogólne przepisy prawa pracy dotyczące obowiązków pracowniczych, na przykład art. 100 § 1 k.p. ustanawiający obowiązek stosowania się do poleceń przełożonych. Przepis art. 221 k.p. jako szczególny wyłącza bowiem ten przepis, a ich relacja jest tego rodzaju, że polecenie jest zgodne z prawem tylko w zakresie nałożenia na pracownika obowiązku udzielenia informacji wymienionych w art. 221 k.p. (jest niezgodne z prawem w zakresie nakładającym obowiązek udzielenia innych informacji).

Udzielenie powódce przez stronę pozwaną niepełnych informacji o zakresie posiadanych i przetwarzanych danych osobowych dotyczących jej sytuacji kredytowej i świadome pominięcie posiadanej i przetwarzanej informacji o spłaconym z opóźnieniem kredycie w jednym z banków oraz niepowiadomienie jej, że na żądanie banków udziela informacji pełnych, zawierających także dane o spłaconym z opóźnieniem kredycie, stanowiło naruszenie dóbr osobistych powódki.

Przepisy regulujące podsłuch procesowy i podsłuch operacyjny, uznawane powszechnie za okoliczności wyłączające bezprawność podsłuchu, należy traktować jako istotną wskazówkę przy ocenie wyłączenia bezprawności w innych wypadkach podsłuchu, ponieważ świadczą one o tym, w jakich sytuacjach sam ustawodawca dopuszcza możliwość wyłączenia tajemnicy komunikowania się.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 marca 2000 r. sprawy z powództwa Jacka B. przeciwko Politechnice W. w W. o ustalenie, na skutek kasacji powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 23 sierpnia 1999 r. [...]

Najistotniejszym składnikiem zakładu pracy (przedsiębiorstwa) są ludzie, a funkcjonowanie zakładu wiąże się nierozłącznie z kontaktami zewnętrznymi - z kontrahentami, klientami, administracją publiczną itd. Dlatego pracodawca nie może być pozbawiony możliwości ujawniania nazwisk pracowników, zajmujących określone stanowiska w ramach instytucji. Przeciwne stanowisko prowadziłoby do sparaliżowania lub poważnego ograniczenia możliwości działania pracodawcy, bez żadnego rozsądnego uzasadnienia w ochronie interesów i praw pracownika. W normalnym bowiem układzie nie ma racjonalnych powodów, dla których pracownik byłby zainteresowany zachowaniem w tajemnicy swego nazwiska, i co za tym idzie, faktu związania z danym zakładem pracy. Imiona i nazwiska pracowników widnieją na drzwiach w zakładach pracy, umieszcza się je na pieczątkach imiennych, pismach sporządzanych w związku z pracą, prezentuje w informatorach o instytucjach i przedsiębiorstwach, co oznacza że zgodnie z powszechną praktyką są one zasadniczo jawne.