>Orzecznictwo>NSA>2010 >

Ujawnienie więc danych IP umożliwiających identyfikację konkretnych osób fizycznych w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie udostępnienia tych danych, nie zakończonego prawomocnym wyrokiem może stanowić naruszenie zakazu wynikającego z art. 160 Prawa telekomunikacyjnego.

Nie ma także uzasadnienia pogląd, że udostępnienie danych osób, wobec których zainteresowany zamierza zainicjować postępowanie sądowe, miałoby godzić w dobra osobiste tych osób.

Nie do przyjęcia jest przy tym, aby w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym podległego mu pracownika dyrektor UKS-u nie mógł posłużyć się legalnie uzyskanymi dowodami mającymi istotny wpływ na wynik tego postępowania.

Nieuprawnionym jest wniosek, że przepis art. 302 K.p.k. dotyczy również sposobu przetwarzania danych osobowych w niniejszej sprawie, ponieważ przeczy temu treść art. 5 ustawy o ochronie danych osobowych.

Z brzmienia art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych wynika bowiem, że zadania realizowane dla dobra publicznego muszą być określone prawem. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego oznacza to, że do przetwarzania danych osobowych uprawnia wyłącznie działanie legalne, a więc znajdujące oparcie w przepisie prawa, podjęte przez podmiot do działania umocowany i wykonujący czynności w ramach tego umocowania. Skoro zatem nie zostało podważone, że W. M., W. K. – K. i K. M. przetwarzały dane osobowe w związku z wykonywaniem czynności o charakterze kontrolnym w ramach nadzoru, a więc obowiązków, które nie mogły im zostać powierzone, na gruncie art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o ochronie danych osobowych, brak jest podstaw do przyjęcia, że przetwarzanie danych było uprawnione.

Skoro historia choroby wchodzi w zakres dokumentacji medycznej, to nie ulega najmniejszej wątpliwości, że wskazany przepis tworzy obowiązek dołączenia protokołu z sekcji zwłok do dokumentacji medycznej zmarłego pacjenta. Trafnie więc Sąd I instancji uznał, że reżim prawny udostępniania dokumentacji medycznej określony w art. 18 ust. 3 ustawy o zakładach opieki zdrowotnej ma zastosowanie również w odniesieniu do protokołów z sekcji zwłok.

z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego wynika zasada koniecznego współdziałania strony z organem, to jednak nie oznacza to, iż wyłącznie na stronie postępowania administracyjnego ciąży obowiązek przedkładania organowi dowodów w sprawie, zaś organ ma jedynie obowiązek dokonać ich oceny. Oznacza to zatem, że organ administracyjny po ponownym rozpatrzeniu sprawy nie może się ograniczyć wyłącznie do kontroli zaskarżonej decyzji, lecz obowiązany jest do jej ponownego rozstrzygnięcia na podstawie stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji przez ten organ w postępowaniu odwoławczym. Niepodjęcie takich działań stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., z czym mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, w której organ dał wiarę twierdzeniom Banku, wbrew dokumentom przedstawianym przez skarżącego, nie przeprowadzając żadnego postępowania dowodowego w tym zakresie.

Wbrew zarzutowi sformułowanemu w skardze kasacyjnej Sąd Wojewódzki prawidłowo przyjął w okolicznościach konkretnej sprawy, że stwierdzenie niedopuszczalności złożonego wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy umorzonej przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych nastąpiło wskutek błędnej oceny statusu i zakresu uczestnictwa Rzecznika Praw Obywatelskich w przedmiotowym postępowaniu.

Twierdzenie organu, iż skarżący nie uprawdopodobnił w jakich konkretnie terminach, w okresie poprzedzającym złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, odbywał badania, konsultacje czy podejmował wraz z członkami najbliższej rodziny inne czynności przygotowujące go do planowanej operacji, w konsekwencji czego niemożliwe było dochowanie terminu do złożenia w/w wniosku jest niesłuszne, bowiem z treści wniosku skarżącego z dnia 18 lutego 2007 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania o ponowne rozpatrzenie sprawy, wynika, iż posiada on dokumentację medyczną całego leczenia, którą był w stanie udostępnić i okazać Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych jeśli jest to konieczne.

Wobec więc nieudostępnienia K.W. adresów autorów dotyczącego go materiału prasowego, Główny Inspektor Ochrony Danych Osobowych miał podstawę (art. 12 pkt 2 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u.o.d.o.) do nałożenia na skarżącą Spółkę obowiązku ujawnienia tych danych. Należy przy tym zauważyć, iż K. W. ma konstytucyjne prawo (art. 45 ust. 1 Konstytucji) do rozpoznania jego sprawy cywilnej przez niezależny, bezstronny i niezawisły Sąd i zatajenie adresów autorów materiału prasowego, służące niewątpliwie uniemożliwieniu wytoczenia przeciwko nim powództwa o ochronę dóbr osobistych, naruszyłoby to konstytucyjne prawo.

Zgodnie z art. 32 ust. 3 uodo w razie wniesienia sprzeciwu, o którym mowa w ust. 1 pkt 8 tego przepisu, dalsze przetwarzanie kwestionowanych danych jest niedopuszczalne, ale administrator danych może jednak pozostawić w zbiorze określone dane wyłącznie w celu uniknięcia ponownego wykorzystania danych tej osoby w celach objętych sprzeciwem. Należy również zwrócić uwagę, iż przepis ten posługuje się pojęciem "może", a więc sferą uznania. Oznacza to, że nie w każdym przypadku zachowywane są dane nawet w celu uniknięcia ponownego ich wykorzystania. Pozostawienie tych danych musi wynikać z jakiejś określonej indywidualnej sytuacji, która uzasadnia akurat pozostawienie danych np. w przypadku gdy dane osobowe są przetwarzane w celu wykonania umowy i w celach marketingowych.

W sytuacji kiedy osoba nie może stawić się osobiście aby przejrzeć akta sprwy, organ administracji publicznej może skorzystać z możliwości jakie daje mu art. 52 Kpa i umożliwić stronie we właściwym organie administracji rządowej lub organie samorządu terytorialnego przeglądanie akt sprawy. Takie zachowanie organu znacząco nie przedłuży postępowania, a może spowodować, iż bezprzedmiotowe będzie żądanie skarżącego R. R., tj. żądanie wydania uwierzytelnionych odpisów, gdyż strona będzie miała możliwość sporządzenia samodzielnie notatek i odpisów z akt sprawy, a także potrzebnych kserokopii (zob. wyrok NSA z dnia 26-11-2010 r., op. cit.).

Z zasady przewidzianej w art. 7a ust. 2 Prawa działalności gospodarczej wynika jeszcze jeden wniosek, a mianowicie, że przewidziane w niej wyłączenie odnosi się tylko do danych o osobie prowadzącej działalność gospodarczą i aktualnie wpisanej do ewidencji działalności gospodarczej. Tylko wówczas można bowiem mówić o danych zawartych w ewidencji i dopuszczalności ich przetwarzania bez zgody zainteresowanego. Po wyrejestrowaniu działalności gospodarczej przedsiębiorca staje się obiektywnie osobą nieprowadzącą działalności gospodarczej. Jego dane osobowe z dniem wykreślenia działalności z ewidencji działalności gospodarczej podlegają zatem pełnej ochronie zagwarantowanej ustawą o ochronie danych osobowych.

Należy zgodzić się ze stanowiskiem Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych, iż w przedmiotowej sprawie doszło do przetwarzania danych osobowych M. W., gdyż upublicznienie jej danych w zakresie imienia i nazwiska łącznie z innymi informacjami zawartymi w ogłoszeniu Spółdzielni, wywieszonym na drzwiach wejściowych do budynku, którego M. W. jest mieszkanką, pozwala na stwierdzenie bez nadmiernych kosztów, czasu lub działań, że dotyczą one jej osoby.